aula.pl


Kontakt


Humor


Jedzonko


Forum


korepetycje


Nowości!


Strona główna
korepetycje
Ściągi, materiały, testy, wykłady...

Mikroekonomia - koszty produkcji

autor: Przemek, dodano: 14.03.2006, 22:20, uczelnia: Wydział Zarządzania UG

18ekonom17.doc  (rozmiar: 97.00 KB)

Koszty produkcji.

Koszty księgowe, ekonomiczne. Zysk księgowy, ekonomiczny, normalny.

Kosztami przedsiębiorstwa są wydatki poniesione na wytworzenie dóbr i usług w danym czasie.
Utargiem (przychodem) są pieniądze uzyskane ze sprzedaży dóbr i usług w jakimś czasie.

koszt księgowy – jest to suma kosztów jawnych (wydatków bieżących przedsiębiorstwa) i amortyzacji.

amortyzacja – jest to utrata wartości dobra kapitałowego w ciągu roku będąca rezultatem wykorzystania tego dobra w procesie produkcji; są to stopniowo wliczane w koszty odpisy wartości początkowej;

koszt ekonomiczny – jest to suma kosztów jawnych, amortyzacji oraz tzw. kosztu ukrytego;

koszt ukryty – koszty ekonomiczne opierają się na idei kosztu alternatywnego (utraconych możliwości); kosztem ukrytym są właśnie: utracone potencjalne wynagrodzenie za pracę, zyski, procenty, renty itp.; są to utracone korzyści w skutek takiego a nie innego wykorzystania dostępnych zasobów;

W związku z różnym podejściem do liczenia kosztów mamy dwie kategorie zysku: księgowy i ekonomiczny.

zysk księgowy (b) – jest dodatnią różnicą między przychodem przedsiębiorstwa a kosztami księgowymi;

zysk ekonomiczny (e) – jest to dodatnia różnica między przychodami a kosztami ekonomicznymi;

Widzimy, że osiągnięcie zysku księgowego nie musi oznaczać osiągnięcia zysku w sensie ekonomicznym.
Jeżeli koszty ukryte są większe od zysku księgowego to firma osiągająca zysk z punktu widzenia księgowego ponosi stratę w sensie ekonomicznym. Firma osiągnęła by większe korzyści przy alternatywnym wykorzystaniu swych zasobów.

zysk normalny (n) – jest to zrównanie się przychodu z kosztami ekonomicznymi; przychód pokrywa pełny koszt alternatywny, jest to tzw. dolny próg rentowności (break-even point).

Koszt: całkowity (TC), zmienny (VC), stały (FC).
Przeciętny koszt: całkowity (ATC), zmienny (AVC), stały (AFC).

Koszt stały (FC) jest to koszt niezależny od wielkości produkcji w krótkim okresie czasu
(np. opłata za dzierżawę hali produkcyjnej);
Koszt zmienny (VC) jest to koszt zależny od wielkości produkcji (np. koszt energii, materiałów);
Koszt całkowity (TC) jest sumą kosztów stałych i zmiennych.

TC = FC + VC

Jeśli wielkość produkcji oznaczymy jako X to mamy:

przeciętne koszty całkowite:

przeciętne koszty zmienne:

przeciętne koszty stałe:
Koszt krańcowy mówi nam o ile wzrośnie koszt całkowity jeśli produkcja wzrośnie o 1 jednostkę.


Pamiętamy, że w krótkim okresie zmieniają się jedynie koszty zmienne, stałe pozostają bez zmian. Mamy zatem:


Teraz traktujemy wielkość produkcji jako zmienną niezależną X. Koszty traktujemy jako zmienną zależną od wielkości produkcji.
Koszty zmienne (VC) do X1 (do punktu przegięcia K) rosną mniej niż proporcjonalnie w stosunku do wzrostu wielkości produkcji co jest związane z tym, że TPP do A1 rośnie więcej niż proporcjonalnie w stosunku do wzrostu nakładów (a wiemy przecież, że wzrost nakładów oznacza wzrost kosztów).
Powyżej X1 koszty zmienne rosną już więcej niż proporcjonalnie w stosunku do wzrostu wielkości produkcji.
Na rys. 5.2d minimum kosztu krańcowego (K’) wyznaczone jest przez punkt przegięcia krzywej kosztu zmiennego.
Rzut punktu styczności (L) prostej wychodzącej ze środka układu współrzędnych z krzywą kosztu zmiennego w przecięciu z krzywą kosztu krańcowego wyznacza minimum krzywej przeciętnego kosztu zmiennego (L’).
Krzywa kosztu całkowitego (TC) jest przeniesiona w górę o wysokość kosztu stałego (FC). Rzut punktu styczności (M) prostej wychodzącej z początku układu współrzędnych z krzywą kosztu całkowitego na krzywą kosztu krańcowego wyznacza minimum przeciętnego kosztu całkowitego (M’).
Pionowa odległość między krzywą ATC a krzywą AVC wyznacza wielkość przeciętnego kosztu stałego (AFC) przy danej wielkości produkcji X. Jak widać AFC jest coraz niższy wraz ze wzrostem produkcji.

Krzywe kosztu krańcowego i przeciętnego kosztu zmiennego mogą być wyprowadzone z krzywych krańcowego produktu (MPP) i przeciętnego produktu (APP).

Prawo malejącej produktywności powoduje, że wzrost wielkości produkcji po osiągnięciu pewnego pułapu skutkuje wzrostem kosztu krańcowego i kolejno wzrostem przeciętnego kosztu zmiennego i przeciętnego kosztu całkowitego.
Na wykresie krzywe kosztów przeciętnych zaczynają rosnąć od przecięcia się z rosnącym ramieniem krzywej kosztu krańcowego.

Zależność między ekonomicznymi wielkościami krańcowymi a wielkościami przeciętnymi.
Do góry
Publikowane na stronie artykuły i komentarze są prywatnymi opiniami ich autorów. Serwis aula.pl nie ponosi odpowiedzialność za ich treść.
Jeżeli artykuł lub komentarz narusza prawo, dobre obyczaje lub dobre imię osób trzecich, zgłoś go do usunięcia.
Podziel się!
Jesteś autorem fajnych materiałów, ściąg, opracowań?
Chciałbyś się nimi podzielić?
Prześlij je do nas a wrzucimy je na stronę!
Kliknij tutaj aby przesłać je do nas!